Zoals de meesten van jullie wel al weten kreeg ik vorige week bezoek van mijn grote (lees: kleine) broer. Hij kwam donderdag rond 12.20 aan op het vliegveld dus ik zorgde netjes dat ik er ruim op tijd ( 12.19 ) was. Ik had mijn eerste slok espresso (die had ik wel nodig) nog niet op en daar kwam Lars met zijn enorme ***koffer aan. Voordeel was wel dat die koffer voor de helft gevuld was met mijn winterkleding ( die hier vooral 's nachts zeker nodig is ) en...... drop en pepernoten ! .... nice ouwe !

Na ongeveer een uur met de trein/metro en nog zo'n 10 minuten om de beurt het koffer te slepen kwamen we aan bij mijn appartement. Na een korte rondleiding en even rustig aan doen heb ik hem de omgeving van mijn appartement laten zien ( waaronder, het park, die universiteit en mijn vaste koffiehuisje )

Vervolgens vertrokken we samen met Roel richting de haven van Pireas om kaartjes te kopen voor Olympiakos Pireas tegen 'Grieks braggelteam uit Kreta' Nu we toch daar waren ook maar even een halte verder gereisd richting de haven zelf. Helaas stopte de metro niet in het gedeelte met alle jachten en vissersbootjes maar daar waar alle veerponten lagen. Het duurde dus ook niet lang voordat we de metro terug naar huis pakten en even een 'powernap' deden. Vervolgens in ons vaste souvlaki barretje wat gegeten en wat drank ingekocht ter voorbereiding van het feestje dat op de planning stond.

Ik wilde Lars zijn eigen Erasmus periode laten herbeleven dus nam ik hem mee naar een Erasmus feestje. De pre-party bij medestudenten thuis was erg gezellig en veel beter dan de werkelijke party. In Gazi was alles zo vol dat we als grote groep overal geweigerd werden. Daardoor bleef iedereen op straat hangen of gingen ze in kleine groepjes ergens naar binnen. Niet echt gezellig dus na eerst een pita kalimaki ( souvlaki zonder stokje ) te nuttigen zijn we naar huis gegaan.

De vorige ochtend werden weom half 9 's ochtend wakker gemaakt door mijn huisbaas (Theo), die toevallig de periode dat Lars er was het balkon kwam opknappen. Aangezien mijn andere huisgenoten hun deur gebarricadeerd ( zij wisten wel dat Theo kwam ) hadden moest hij toch echt door mijn kamer naar het balkon. Ondanks het ongewenst bezoek zijn we toch nog maar even blijven liggen. Eigenlijk waren we van plan 's ochtends naar het centrum te gaan vanwege de nationale feestdag ( nee-dag: in 1940 weigerde de toenmalig Griekse minister militaire doorgang te geven aan Mussolini door slechts met het woord 'ochie!' (nee) antwoord te geven op het Italiaanse ultimatum ) Maar volgens mijn huisbaas was er hier niks te doen ( de grote militaire parade was in een andere stad ) en wij geloofden hem op zijn woord. Omdat die dag alles dicht was zijn we dan toch maar naar het centrum gegaan om te kijken of er nog wat gaande was en hier en daar nog wat te laten zien.

Omdat het lekker weer was besloten we om te voet te gaan en ondanks ik wel eens vaker te voet was geweest wist ik niet precies de weg. Het werd dus natte vinger werk. Op een gegeven moment kwamen we uit bij een aantal grote, mooie gebouwen. Ondanks ik geen flauw idee had wat voor gebouwen het waren (achteraf bleek het een universiteit te zijn )hadden we toch maar wat foto's gemaakt.

Vervolgens herkende ik waar we waren en zijn we via het centrum door gelopen naar de Akropolis en omringende archeologische vindplaatsen. Daar natuurlijk wat modellenfoto's geschoten :P !

Vervolgens kwamen we per toeval Sharmaine en haar moeder tegen ( die ook op bezoek was )en zijn we samen met hen en Roel en Stefania in ons vaste restaurantje uit gaan eten. 'S nachts na een gezellig drankspelletje met Roel, Eero, en Captain Morgan weer naar een Erasmus feestje geweest. Daar kunnen we helaas weinig over na vertellen dus dan zal het wel een super goede avond geweest zijn.

De volgende ochtend had mijn huisbaas enigszins rekening gehouden met ons programma en kwam hij pas om 10.30 aanzetten. Met een lichte kater moesten we onszelf een aantal keren knijpen om te geloven dat het geen droom was, maar dat er echt 5 kleine kinderen door ons appartement aan het rennen waren. Theo had namelijk zijn kinderen meegenomen. Huisgenoot Jules was daar niet zo blij mee, maar na 5 keer achter elkaar alleen de woorden 'what the fuck' genoemd te hebben ging hij toch maar weer terug naar bed.

Overdag met zn 2e wezen shoppen en 's avonds stond de wedstrijd van Olympiakos op de planning. Roel kwam er vlak voor vertrek achter dat hij niet kon dus ging stand-in en semi-huisgenoot Eero met ons mee. Ondanks het feit dat de tegenstander het niveau van UOW 4 had en het dus geen belangrijke wedstrijd was liep het stadion toch nog goed vol met vooral in het rood geklede supporters. De Olympiakos supporters zijn heel fanatiek en hebben de hele wedstrijd door gesprongen en gezongen. Pas nadat Olympiakos tegen het einde van de wedstrijd een 2-0 voorsprong door 2 knullige tegentreffers uit handen gaf werd het gezang vervangen door keihard boegeroep!

We sloten deze avond af in een waterpijp barretje met dezelfde mensen waarmee we uit waren gaan eten 2 dagen eerder.

Op zondag gingen we naar het oud Olympisch stadion (panathinaiko) en vervolgens, na even wat gegeten te hebben in het centrum naar de lycabettus Hill, de hoogste heuvel van Athene. Hierover zeggen beelden meer dan woorden.

Ow ja!,
Tussendoor wilden we nog even langswippen bij de Tempel van Zeus. Nadat we aan een groepje agenten de weg gevraagd hadden deelden ze ons mee dat er toch echt niks te zien was behalve 3 zuilen! Maarja, voor studenten is het gratis dus zijn we er toch nog even naartoe geweest.

'S avonds waren we uitgenodigd bij Sharmaine thuis om te eten en om de beurt onze haren te laten knippen door haar moeder, die zo vriendelijk was om haar kappersspullen mee te nemen vanuit Nederland. We gingen niet al te laat naar huis en dus kon Lars alvast zijn koffers inpakken voor de zijn vertrek een nacht later.

Op maandag gingen we vol grootse verwachtingen naar het Olympisch complex dat was gebouwd voor de Olympische spelen van 2004. Eenmaal daar aangekomen bleek het hele complex een grote verlaten boel. Alle stadions, die toen honderden miljoenen euro's gekost hadden waren afgedankt en zaten onder de graffiti. Behalve een groepje verdwaalde japanners waren we de enigen daar. Er was ook geen mogelijkheid om de stadions van binnen te bekijken en alleen de oplucht stadions waren te betreden, omdat de ingangen amateuristisch waren gebarricadeerd met simpele hekjes. Echt zonde van al het geld en hier had Griekenland toch wel iets meer mee kunnen doen.

Vervolgens we gingen we naar een groot overdekt winkelcentrum met 4 etages dat een metrostation verder lag. Hier nog wat geshopt maar omdat 90% van de winkels alleen vrouwenkleding verkocht waren we ook hier geen uren gebleven. Daarna thuis nog wat rustig aangedaan (lees potjes Fifa gespeeld ) en vervolgens als afsluiter naar een Irish Pub geweest. Vervolgens heb ik Lars met de taxi bij de vliegveldbus afgezet en na een afscheidsknuffeltje begon het dagelijkse leven weer.

Broer(tje) ! bedankt voor 4 geweldige dagen !